Cortina d'Ampezzo bleef tot ver in de oorlog voorbereidingen treffen voor een"Olympische Wintersportweek" in 1944. Natuurlijk kon die niet onder de vlag van het IOC gehouden worden. Het aantal landen dat bereid was deelnemers te sturen, was evenmin groot. Zelfs een land als Nederland, waarhet sportleven anders dan in bijvoorbeeld Noorwegen tijdens de Duitse bezetting gewoon door ging, voelde weinig voor internationalesportconfrontaties met de bezetter.

De enige "sportclubs" diegraag met Duitsers de strijd aan gingen waren de sportclubs van de Jeugdstorm, de naar de Hitlerjugend gemodelleerdejeugdafdeling van de NSB. De ijshockeyploeg van de Jeugdstorm oefende in 1943 ijverig in de Apollohal (destijds de enige kunstijsbaan van ons land) om naar Italië uigezonden te worden. Polygoon maakte er een verslag van. Dat de jeugdstormertjes op de schaats nog veel bij te leren hadden, is duidelijk te zien.

De Italië-reis ging niet door. In plaats daarvan werd er in de Amsterdamse Apollohal een "ijshockey-interland" gespeeld tussen een team van de Nederlandse Jeugdstorm en de Duitse Hitlerjugend. Zelfs Seyss-Inquart kam er kijken, evenals Polygoon.

Ook enkele hardrijders zouden naar Italië gaan. Zij stonden onder leiding van de Groningse hardrijderMarchinus Koops. Vanwege de oorlog, die vrijwel alle weerbare jongens naar het front of de fabrieken trok,ging de reis van de wintersporters niet door. Wel werden er in Garmisch Partenkirchen, in 1936 nog gastheer van de officiële Winterspelen, in 1944 enkele wintersportevenementen gehouden. Maar ook die konden de schijn dat er nog "gewoon gesport" werd, niet ophouden.

Cortina d'Ampezzo kreeg in 1956 alsnog de organisatie van de Winterspelen toegewezen. Het werden de'Spelen van de Armoede". Italië leed in de jaren vijftig nog flink onder de naweeën van de oorlog. Zo werd het hardrijden, voor Nederland altijd de belangrijkste Wintersport, in 1956 op het bevroren Misurina-meer afgewerkt. Voor de bouw van een ijsstadion, laat staan een 400-meter kunstijsbaan, ontbrak het geld. Die kwam er pas in 1960, toen de Winterspelen in het AmerikaanseSquaw Valley: in vier jaar tijd van Olympischhardrijden op een bevroren meer, naar hardrijden op een 400-meter kunstijsbaan. Soms neemt de geschiedenis grote stappen.