Miep Gies groeide op tijdens de Eerste Wereldoorlog. In december 1920 werd ze op 11-jarige leeftijd geadopteerd door de familie Nieuwenburg uit Leiden, die later verhuisde naar Amsterdam als een van de duizenden - veelal ondervoede - Oostenrijkse kinderen die in het kader van de landelijkse actie voor enige tijd naar Nederland werden gehaald om aan te sterken.

Daar groeide ze verder op, en op 24-jarige leeftijd vond ze er werk bij Opekta, dat een bedrijf was van Otto Frank, de vader van Anne Frank. Toen Otto Frank aan Miep kenbaar maakte dat hij en zijn gezin moesten onderduiken, was Miep direct bereid om hen tijdens de onderduik te voorzien van eten en nieuws.

Van 6 juli 1942 tot 4 augustus 1944 vormde Miep Gies samen met Johannes Kleiman, Victor Kugler, Bep Voskuijl, Jan Gies en Johan Voskuijl een team van helpers van acht joodse onderduikers in het Achterhuis aan de Prinsengracht 263 in Amsterdam. In hetzelfde pand was aan de voorzijde het kantoor van Otto Frank gevestigd, waar Miep als secretaresse werkte.

Na het verraad en het wegvoeren van de onderduikers, zorgden Miep en haar collega Bep dat het dagboek van de jongste van de onderduikers, Anne Frank, uit Duitse handen bleef. Miep bewaarde Anne's schrijfsels ongelezen in een lade van haar bureau en gaf ze na de oorlog aan Anne's vader, die als enige van de acht de concentratiekampen overleefde. Hij zorgde ervoor dat Anne's erfenis in 1947 werd uitgegeven onder de titel Het Achterhuis.

Miep kende de zusjes Anne en Margot al van zeer jongs af aan. Ze herinnert zich Anne als een leergierige kleuter met pretoogjes, die graag sprak, maar direct vol aandacht was als iemand haar aansprak of iets vertelde.

Wegens haar verdiensten ontving zij diverse onderscheidingen in Nederland, Duitsland en Israel, waaronder de Yad Vashem onderscheiding. Haar man Jan Gies overleed in 1993. In eigen beheer opende ze onlangs nog een website met haar visie op de gebeurtenissen.