Bertus de Harder is geboren in de Haagse Schilderwijk. Als kleine jongen liep hij altijd voetballend door deze volkswijk. De Harder werd beroemd bij het Haagse VUC.

In de jaren vijftig was hij één van de eerste Nederlandse profvoetballers, die in het buitenland, in Frankrijk, op avontuur ging. In Nederland was het namelijk toen nog verboden om geld te verdienen met deze sport. In Bordeaux maakte hij uiteindelijk zoveel indruk dat hij werd benoemd tot ereburger.

Oranje

Als 18-jarige debuteerde hij in Oranje, waarvoor hij twaalf keer zou spelen. Dat had veel meer kunnen zijn als de KNVB tot 1955 niet de profvoetballers in de ban had gedaan. Omdat De Harder in Frankrijk speelde, werd werd hij van 1946 tot en met 13 maart 1955 niet geselecteerd voor het Nederlands Elftal. Zijn laatste interland was in 1955, dus zeventien jaar na zijn debuut. Ter vergelijking: de interlandcarrière van Edwin van der Sar bedroeg ‘slechts’ dertien jaar. Abe Lenstra heeft nog steeds het record met negentien jaar: van 1940 tot en met 1959.

Watersnoodwedstrijd

In Nederland werd De Harder vooral bekend door de Watersnoodwedstrijd van 1953, die in Parijs werd gespeeld om geld op te halen voor de slachtoffers van de Watersnoodramp. Hieraan deden Nederlandse profvoetballers mee, die in het buitenland speelden en elkaar nog nooit eerder hadden gezien. Desondanks won dit team met 2-1 de benefietwedstrijd tegen Frankrijk, dat in die tijd één van de sterkste teams ter wereld was. Het betekende in Nederland de doorbraak van het betaalde voetbal, waartegen de KNVB zich nog sterk tegen verzette. Een elftal met profs bleek opeens veel beter te zijn dan een nationaal elftal met amateurspelers.

Mede door een doelpunt van De Harder werd deze sensationele zege behaald. ‘Eindelijk weer eens een Nederlandse overwinning,’ kopten de kranten blij. ´Hoe hebben de bijkans tienduizend Nederlanders op de tribunes genoten van het goede spel van de eigen landgenoten, van hun voortreffelijke techniek, het scherpe dekken, het uitstekende positiespel en van hun laaiend enthousiasme waarmede zij van de eerste tot de laatste minuut hebben gestreden.’

De Harder maakte de eerste goal voor Nederland na een lange sprint over het veld. “Nu zien ze op de tribunes eens,” zei hij daarna hijgend tegen elftalgenoot Theo Timmermans, “hoe een oude kerel van 34 jaar nog kan lopen.”

Zoals het hoort bij zo’n goede speler verdient zo iemand dan een bijnaam. Zo ook Bertus de Harder, die de Goddelijke Kale of de Braziliaan van de Schilderswijk werd genoemd. In 1982 stierf hij, pas 62 jaar oud, na een hartaanval.

Negentig jaar na zijn geboorte zochten we eens oude filmbeelden op, waarop we deze voetballer in actie zien.

(Jurryt van de Vooren)