Criticus Johan Gram schreef al in 1893 over de Schilderswijk:'Nog erger is het gesteld met de buurt waaraan de namen onzer groote schilders geschonken zijn: Rembrandt-, Jan Steen- , waar de cartonnen cubussen zoo dun en luchtig zijn, dat wie zijne gezondheid en zijn leven lief heeft, zich ongaarne in zulks een tochtig en vochtig steenklompje nestelt'.

Het woonklimaat in de Schilderswijk was mede slecht door het gebrek aan groen; alleen het Oranjeplein kende een groenvoorziening. Toch liet de gemeente in de eerste jaren van deze eeuw de gelegenheid voorbijgaan om nog een park in of bij de wijk aan te leggen. Gezien de slechte woonomstandigheden is het niet verwonderlijk dat wie zich een beter huis elders kon veroorloven al gauw verhuisde uit de wijk. Hierdoor werd de Schilderswijk steeds meer een arbeidersbuurt, terwijl de uittocht in de jaren '30 zelfs tot leegstand leidde. De in en na de Tweede Wereldoorlog heersende woningnood zorgde er daarentegen wel voor dat ook de slechtste woningen bewoond werden. Het op grote schaal voorkomende achterstallige onderhoud bij de toch al niet zo degelijke huizen maakte na 1980 een sanering van de Schilderswijk onafwendbaar.

(bron: o.a. www.denhaag.nl)