Het Vaderland schreef op 10 september 1933: ‘Waarlijk vandaag is het Koninginnedag geweest in de volste beteekeni' van het woord, een Koninginnedag, zooals Amsterdam, zooals heel Nederland nog nooit heeft gevierd!

Eén feestdag, waarop allen, die hem meevierden, in het groote Stadion en in de vele, vele straten van de hoofdstad waarlangs de Koningin, o n z e Koningin reed, de Huldiging tegemoet, voelden, hoezeer Nederland en het Huis van Oranje met elkaar zijn verbonden.

Doodstil was het in het Stadion, waar ruim 40.000 mannen en vrouwen bijeen waren, toen de Koninklijke stoet binnenreed, een stoet, die den terugkeer der romantiek scheen te willen bevestigen, zonder welke zelfs de nuchterste mensch op den duur niet kan leven. Bazuingeschal kondigde de komst der Koningin aan; fiere paarden trokken de koninklijke statiekoets door de met roode zijde versierde Marathonpoort.

Indrukwekkender nog dan de daverendste toejuichingen was de stilte, waarmee Koningin . Wilhelmina en de Haren werden ontvangen, uit vrees dat de paarden, die de gala-karossen trokken, schrikachtig en nerveus, opgewonden door het gejuich van zoovele duizenden, op hol zouden slaan.

Maar m e e r dan dit alles bewees de stilte der duizenden de liefde, die zij in zich dragen voor de Koninklijke Vrouwe, die 35 jaar Haar zware taak heeft vervuld. Een liefde, die op dezen dag getoond werd door de duizenden, neen de tienduizenden, die afstand noch vermoeienis vreesden, om hiervan te getuigen. Te getuigen zooals Koningin Wilhelmina vanmiddag, zeer ontroerd en toch vastberaden, deed, toen Zij met Hare en krachtige stem de menigte toesprak: ”Pogen mijn plicht te vervullen tegenover bet Vaderland, is mij in donkere tijden méér dan ooit een voorrecht en bron van blijdschap waar ik mij gedragen weet door uwe trouw en medeleven.

De Nationale gedachte bindt ons hier allen tezamen. Wij zullen ons zelf zijn en blijven. Wij willen voortbouwen op de grondslagen door onze Vaderen gelegd. Ons bewust van onze roeping tegenover ons zelf en in het groote gezin der Volkeren".

Het waren Koninklijke en menschelijke woorden, die de eerste Vrouw van Nederland heeft gesproken.

Hoe verder de dag voortging, hoe grooter de liefde zich openbaarde, hoe jubelender het enthousiasme van defileerenden en toeschouwers werd. Daar gingen de zeer ouden van dagen langs de Koninklijke tribune: daar marcheerden de mannen en vrouwen van middelbaren leeftijd, uit de verste dorpen van ons Vaderland hierheen getrokken, daar kwam de jeugd, de jeugd die de wereld zal veroveren, de jeugd, die, in weerwil van alles, de toekomst vóór zich heeft. En niemand dit dit défilé van de tienduizenden bijwoonde, zal ooit vergeten dezen herdenkingsdag, waarop het volk van Nederland zijn wel en wee opnieuw plechtig in handen van Oranje heeft gelegd.’

Aldus Het Vaderland in het verslag dat u hier in zijn geheel kan lezen. Onder de indruk van deze gebeurtenissen schreef de koningin in een dankwoord: ‘Het is mij een behoefte nogmaals uiting te geven aan mijn diepgevoelden dank jegens allen, die Zaterdag uit alle deelen des lands in het Stadion te Amsterdam zijn samengestroomd om mij blijk te geven van hunne liefde en aanhankelijkheid en die dezen dag tot een onvergetelijke feestdag voor mij hebben gemaakt.’