Eerder werd het Nederlands voetbalelftal groots gehuldigd na afloop van de verloren WK-finales in 1974 en 1978. Toen gebeurde dat nog spontaan op Schiphol en langs de weg. De officiële huldiging in 1974vond plaats in het Catshuis en op paleis Huis ten Boschen werd beroemd vanwege de spontane polonaise die uitgebreid op tv en in het bioscoopjournaalkwam.

De Leeuwarder Courant schreef over de huldiging op 7 juli 1974:

Ridderorden Cruijff, Michels, Fadrhonc en Van de Akker

Tienduizenden waren op de been om Nederlands elftal toe te juichen

(Van onze correspondent)

AMSTERDAM-DEN HAAG-ROTTERDAM

Nederland mag dan zondag in Muenchen geen wereldkampioen voetbal zijn geworden, de Oranje-equipe is gisteren bij zijn terugkeer in ons land ingehaald alsof de wereldbokaal in de koffer zat. In Amsterdam, Rotterdam en Den Haag waren tienduizenden op de been om bun helden toe te juichen. In de tuin van het Catshuis in Den Haag kregen supervisor Rinus Michels, bondscoach Fadhronc, verzorger Pierre van de Akker en aanvoerder Johan Cruijff van minister-president Joop den Uyl de ridderorde in de Orde van Oranje-Nassau.

Met ruim twee uur vertraging op het officiële programma vertrok de oranje-equipe na de huldiging in Amsterdam per bus naar Den Haag waar het gezelschap ontvangen werd door koningin Juliana in de tuin van het paleis Huis ten Bosch. De koningin kreeg daar de mascotte van het Nederlands elftal, een pluche konijn, ten geschenke. Koningin en spelers werden door een grote menigte hartstochtelijk toegejuicht.

De bijeenkomst op het Catshuis verliep zeer informeel. Op de tune van de mars Koning Voetbal door de Koninklijke Militaire Kapel besloten spelers en hun vrouwen op eigen initiatief tot een uitgelaten polonaise over het regeringsgrasveld waarbij premier Den Uyl zich aansloot en met een militaire pet schuin op het hoofd een plaatsje kreeg toegewezen tussen mevrouw Michels en reserve-keeper Piet Schrijvers in. Intussen sloeg Wim Suurbier de bekkens van de KMK en had Ruud Krol een klarinet van een van de musici te pakken gekregen waaruit hij enkele niet onverdienstelijke piepen te voorschijn riep.

Een zwaar transpirerende minister-president (Nu weet ik pas wat echte conditie is) vond het een fantastische prestatie van het Nederlands elftal dat het, hoewel enkele weken geleden nog verguisd, tot de tweede plaats in het wereldtoemooi had weten door te dringen .”Ik weet wat het is om vanuit een achterstand te werken ik doe dat zelf ook graag. U heeft met z’n allen voetbalgeschiedenis geschreven.”

Bij het uitreiken van de Koninklijke onderscheidingen noemde hij Michels een “van toonbeeld van nuchterheid en onverzettelijkheid en een toonbeeld van iemand die een zaak pakt en er geheel voor staat.” Fadrhonc betitelde de premier als een veel bekritiseerd man die desondanks “met uw beroemde emotionaliteit een reusachtig goede sfeer in de ploeg had weten te scheppen.”Verzorger Van de Akker noemde hij een onmisbare man op de achtergrond en Cruijff een ongewoon voetbaltalent dat ook buiten het veld een indrukwekkende persoonlijkheid uitstraalt.

In Cruijff werden alle 22 spelers van de Nederlandse selectie geëerd. Michels zei in een dankwoord niet op zo’n formidabele thuiskomst te hebben gerekend.”We zagen tegen deze festiviteiten op als tegen een huis want we hadden een kater, een Germaanse kater nog wel,” aldus Michels die ervan had opgekeken dat de verrichtingen van Oranje zoveel in eigen land hadden losgemaakt. Relativerend als altijd merkte de supervisor nog op dat hem niet al te veel bijzondere eigenschappen moesten worden toegedicht. “Vroeger vond men mij een sfinx nu ben ik in een week generaal en ridder tegelijk,” zo zei Michels, die nadrukkelijk hulde bracht aan alle Oranje-mensen die de afgelopen periode niet zozeer in de schijnwerpers hebben gestaan.

Het kostte het in twee bussen vervoerde gezelschap tenslotte de grootste moeite de binnenstad van Den Haag te doorkruisen op weg naar Rotterdam waar zo’n kleine 50 mensen ongeduldig op de komst van de Oranje-equipe stonden te wachten. Ook in Rotterdam werden onderscheidingen uitgereikt ditmaal aan alle leden van de selectie, verzorger Van den Akker en de trainers Michels en Fadrhonc. Zij kregen uit handen van locoburgemeester De Vos (burgemeester Thomassen maakt een vakantiereis in Canada) de Wolfert van Borssele-penning. Normaal wordt deze onderscheiding slechts toegekend aan mensen die zich zeer voor de stad Rotterdam hebben ingespannen. Dat de spelers van het Nederlands elftal blij waren met al dit huldebetoon blijkt wel uit het feit dat zij voor de tweede maal op deze dag een polonaise uit de (ongetwijfeld vermoeide) benen persten.