De wereldberoemde afstandsmarsen, die al sinds 1909 worden gehouden, trekken regelmatig wonderlijk uitgedoste of vreemd marcherende deelnemers. Al die exclusieve typen kunnen echter niet verbergen dat vier dagen marcheren je niet in de koude kleren gaat zitten. Maar wel in de voeten, bemerkte Polygoon. De verpleegsters van de geneeskundige hulpposten hebben regelmatig hun handen vol aan het behandelen van bezeerde voeten. De ongeoefende en beblaarde tippelaars zouden wat kunnen leren van opa Schram. Deze bejaarde wandelveteraan liep de vierdaagse in 1954, en onderbrak kortstondig zijn waarlijk feilloze cadans om een sportverslaggever te woord te staan.

Vele vermoeide tippelaars putten weer nieuwe energie uit het inspirerende voetenwerk van diverse militaire groeperingen. Zo sleepte menig regiment potentiële opgevers in zijn kielzog mee. Uitgeputte wandelaars kregen daarnaast aanmoedigingen van toeschouwers en andere deelnemers. Het aantal mensen dat voor hun plezier vier dagen lang van Nijmegen naar Nijmegen lopen, liep in de dertiger jaren al in de duizenden. “En als er zoveel mensen meedoen loop je niet gauw alleen”, vertrouwde een van de deelnemers toe aan Polygoon.

Naast burgers en militairen waren er ook koninklijke wandelaars te vinden. Prins Claus bijvoorbeeld volbracht de vierdaagse in 1967. Prinses Beatrix, die in Nijmegen de intocht gadesloeg, bracht vaak de handen op elkaar als er weer een groep kranig langs marcheerde. Iedereen van hoog tot laag mocht rekenen op een enthousiaste ontvangst. Maar de geestdrift bereikte een hoogtepunt toen prins Claus zijn laatste meters aflegde. Na een hartelijke begroeting speldde prinses Beatrix haar echtgenoot zelf het Vierdaagsekruis op.