Frankrijk, mei 1940. Aan het begin van de bezetting was het Duitse militairen verboden om contacten aan te gaan met Franse vrouwen. De beslissing was gebaseerd op derassenleer. Maar hoe eenvoudig het op papier allemaal leek, de praktijk was anders: militairen waren jong en wilden wat, zeker na de voortvarende bezetting. Het gevolg was dat relaties tussen Duitsers en Françaises al snel werden getolereerd.

Na de oorlog werden de moeders voor hun 'horizontale collaboratie' met Duitse soldaten gestraft, een patroon dat door heel bevrijd Europa zichtbaar was. In Frankrijk gebeurde dit alleenwat heviger. Binnen het machtsvacuüm van 1945 raakten de vrouwen hun burgerrechten kwijt en werden ze vogelvrij. Ze werden kaalgeschoren, geëxecuteerd, of gestenigd tot de dood volgde. Naar schatting tussen de tachtig en tweehonderdduizend kinderen werden uit deze contacten geboren. Het zijn de ‘enfants maudits’, de vervloekte kinderen. Ze werden uitgescholden, uitgesloten en als parasieten behandeld.

Het heeft decennia geduurd voor de oorlogskinderen erkend werden in Frankrijk. Door onderzoek van onder meer Fabrice Virgili werd het thema er bespreekbaar en kwamen feiten boven tafel. Maar velen vonden hun vader nooit terug. Enfants de la guerre heten ze tegenwoordig. Een neutralere benaming, die ook aangeeft dat de oorlogskinderen als groep steeds meer geaccepteerd worden. Dit is zichtbaar. Sinds 2005 bestaat er de Amicale Nationale des Enfants de la Guerre (ANEG), een organisatie die zich inzet voor de rechten van deze groep en probeert de kinderen en hun ouders bijeen te brengen.

Ook deed de Duitse regering begin 2009 een stap tot verdere verzoening. Ze bood de enfants de la guerre de Duitse nationaliteit aan. Ze zwijgen niet langer. Waar schaamte overheerst heeft, durven de oorlogskinderen tegenwoordig hun verhaal te vertellen, in boeken en op televisie.