Vroeger bestonden er bij sterven en begraven in Giethoorn nog allerlei andere gebruiken. Wanneer iemand kwam te overlijden, werden terstond vier van de naaste buren (naobers) geroepen, om het lijk te verkleeden. Deze spoedden zich onverwijld naar het sterfhuis. Dan was het de vaste spreekwijs : ‘Goen avond, dat is hier eene schielijke verandering, jongens’ of: ‘hef de Heere hier zien wil edoan?’. Men nam dan, na eenig toeven, het lijk van het bed, ontkleedde het geheel, deed het een laken (hennekleed) om, en legde het in een hoek der kamer op stroo. Was dit verricht, dan aten de uitkleeders een boterham en dronken koffie, terwijl de familie gevraagd werd of er verder nog iets te bestellen was. Behoorde de overledene tot het Hervormde Kerkgenootschap, dan werd hij dadelijk verluid, d. i. dan werd met de kerkklok drie malen geklept als de doode een man, twee malen als de overledene van het vrouwelijk geslacht was. En op dit kleppen volgde een klokgelui van een minuut of vijf. Des avonds kwamen de ‘naobers’ andermaal aan het sterfhuis bijeen, ten einde het halen van het groevebier uit Meppel aan te besteden. Meestal werd dit dan aanbesteed tegen betaling van twaalf duiten door ieder naober.

Voorts werd nu ook bepaald wie groevebidders zouden zijn. Hiertoe werden altijd twee ongehuwde meisjes genomen, die niet beneden de veertien, ook niet boven de veertig jaar oud mochten zijn. Daags voor de begrafenis ontvingen deze eene lijst, waarop de namen stonden der personen, die genoodigd moesten worden.

Hiermede zich dadelijk op weg begevende, deden zij beurt om beurt de noodiging, nagenoeg in dezer voege: ‘de erfgenamen van … laten jou zeggen, om morgen achter den doô te gaan'. Was men voornemens in het sterfhuis koffie in plaats van bier te schenken, dan voegden zij er nog bij: ‘ie moen 'n koppien en schotteltien in de buse steken’. Deze noodigsters werden, nadat zij hare taak volbracht hadden en des avonds in het sterfhuis waren teruggekomen, op gepelde garst met stroop en rozijnen benevens ham onthaald. Op den dag der begrafenis verschenen ten twaalf à een uur de genoodigden. Dadelijk werd hun bier of koffie aangeboden.

Inmiddels begaven zich vier van de naburen met spaden of schoppen naar het kerkhof en delfden het graf. Ten naaste bij hiermede gereed, trok men aan de klok, ten teeken dat de stoet zich in beweging kon stellen. Dadelijk begaven de naobers zich nu in de kamer waar het lijk was, en ontblootten de hoofden, met de woorden: ‘Jongens! het is tied!’. Terstond staan allen op. De naaste vrouwelijke bloedverwanten doen de schorten over het hoofd. Twee naobers lichten het deksel van de kist, opdat allen de trekken van den doode nog eens kunnen aanschouwen. Hierop treedt de naaste 'naober' toe en slaat twaalf spijkers in de kist. Dit is eene groote eer. Als dit verricht is, wordt de doodkist opgenomen en het lijk, met de voeten vooruit, gedragen naar den punter die het verder voeren zal. Vier van de naaste vrouwelijke bloedverwanten gaan, in het vaartuig gekomen, boven op de kist zitten, niettegenstaande het deksel, dat den doode dekt, opgeroefd. d.i. scherp is.

Aan den doodenakker gekomen, draagt men het lijk naar het graf, en legt het daarin met de voeten naar het oosten gekeerd. Zal er na de begrafenis nog eten gegeven worden, dan plaatsen zich twee naobers aan het kerkhof. Ieder der genoodigden weet dan, dat hij zich naar het sterfhuis te begeven heeft. Maar ach, wat ongeregeldheden zag men daarbij plaats hebben! Ieder haastte zich om weg te komen, ten einde aan de tafel, in het sterfhuis aangericht, de beste plaats te verkrijgen. En als men daar was, dan at menigeen als een uitgehongerde wolf. De doode was vergeten; de droeve plechtigheid was in eene slemppartij herschapen. Soms twistte en vocht men en menigmaal was proces-verbaal en inhechtenisneming het droevig besluit der Giethoornsche begrafenissen.