Charles Huguenot van der Linden zag als tienjarig jongentje zijn eerste film in de bioscoop. Na het afronden van de HBS in 1928 ging hij op de publiciteitsafdeling van Paramount werken, waar hij voor het eerst in contact kwam met het vak van filmmaker. Na het eerste jaar op de publiciteitsafdeling werd Huguenot van der Linden gevraagd mee te helpen bij de vertaling van een aantal films en weer een jaar later mocht hij als regieassistent aan de slag op de filmset. Huguenot van der Linden: “Vroeger mocht een jonge assistent-regisseur het statief dragen, voor de thee en koffie zorgen en verder eerbiedig toekijken.”

Jonge Harten

Hij wilde liever de touwtjes zelf in handen hebben en een eigen film maken - niet in de laatste plaats omdat hij niet tevreden was over het niveau van de Nederlandse film. Samen met Paramount-collega Heinz Josephson maakte hij in 1936 in een paar weken tijd zijn eerste speelfilm: ‘Jonge Harten’.

De film speelt zich af op Texel en volgt de kampeervakantie van een groep jongeren. Zij komen in contact met een jonge vrouw die met haar kind naar Texel is gegaan om haar schoonfamilie te ontvluchten. De film kreeg goede kritieken en vooral de buitenopnames en het natuurlijke spel van de jonge acteurs werden geroemd. Ondanks de goede recensies liep de film slecht in de bioscopen. Jonge Harten was in eigen beheer gemaakt en daarom was Huguenot van der Linden al zijn geld kwijt.

Martina Hertogs

Toch hield hij er wel iets heel belangrijks aan over. In de film speelde Martina Hertogs namelijk een klein rolletje. Zij werd na de opnames niet alleen de vrouw van Huguenot van der Linden, maar ook vormden zij een team als regisseur en producer van alle toekomstige films. “Charles was een fantastisch cineast en Martina was zeer kien met geld”, aldus Peter Alsemgeest, die vanaf 1953 het camerawerk van enkele films van het echtpaar deed.

Enkele maanden na de bezetting van Nederland, in september 1940, werd Paramount als bedrijf in Nederland gesloten. Gedurende de oorlogsjaren probeerde Huguenot van der Linden als jonge vader geld te verdienen. Hij werkte tijdens de Tweede Wereldoorlog als regieassistent aan de in Amsterdam opgenomen Duitse speelfilm ‘Rembrandt’. Omdat hij voor de Duitsers gewerkt heeft, mocht Huguenot van der Linden na de bevrijding twee jaar lang niet filmen - iets wat hij volgens zijn familie altijd onterecht gevonden heeft.

Na de oorlog

Vanaf 1948 tot begin jaren zeventig leverde Huguenot van der Linden één of meerdere films per jaar af. Dit waren voor een deel eigen ‘vrije’ films en voor een deel reclame- en voorlichtingsfilms, die hij maakte in opdracht van de overheid of het bedrijfsleven.

Naast het filmen zelf hield Huguenot van der Linden zich ook op bestuurlijk niveau bezig met de Nederlandse film. Vanaf 1956 maakt hij deel uit van de filmafdeling van de Raad van de Kunst en ook was hij actief in de Nederlandse Beroepsvereniging van Filmers (NBF). Vanaf eind jaren vijftig hield hij zich steeds meer bezig met het NBF-bulletin. In 1959 werd zijn huis in de PC Hooftstraat zelfs het redactieadres van het bulletin.

In 1948 kwam de film ´Nederlands in zeven lessen´ uit. Oorspronkelijk zou dit geen speelfilm maar een Engelse documentaire reeks worden waarin een beeld van Nederland geschetst zou worden. De reeks portretten werd gemaakt door Huguenot van der Linden en Heinz Josephson. Halverwege het project zag de nieuwe directie van de Engelse maatschappij er geen brood meer in en bleven de Nederlandse filmers met al het materiaal zitten. Ze besloten er een speelfilm van te maken. De film kreeg slechte recensies en de bioscoopzalen bleven leeg. Toch zal Nederlands in zeven lessen altijd bekendheid blijven genieten en wel om één reden: Audrey Hepburn maakt als actrice haar debuut in deze film van Charles Huguenot van der Linden.

Eén van Huguenot van der Lindens meest succesvolle en meest gewaardeerde films is ´Big City Blues´ uit 1962. Deze werd opgenomen in een groot kantoorgebouw in aanbouw. In het gebouw speelt zich een achtervolging af tussen een meisje en een dronken jongen. De achtervolging eindigt fataal voor het meisje. Huguenot van der Linden had het scenario gemaakt op basis van een klein artikel in een Franse krant.

Oscar

Big City Blues viel, zoals zo veel films van Huguenot van der Linden, in de prijzen. Naast de Gouden Beer en de Staatsprijs kreeg de film ook een Oscarnominatie. Op het winnen van een echte Oscar moest Huguenot van der Linden toen echter nog tien jaar wachten.

Die prijs viel het echtpaar Huguenot van der Linden ten deel in 1973. ‘Die Kleine Wereld’ won de Oscar voor Beste Korte Documentaire. Die Kleine Wereld gaat over antiek en mechanisch speelgoed en is opgedragen aan zijn kleindochters. Huguenot van der Linden was bijzonder blij met de Oscar, maar beklaagde zich meteen over feit dat hij hierna door bijna niemand meer gevraagd werd een film te maken. “Iedereen dacht dat ik te duur geworden was.”

De laatste jaren van zijn leven bracht Huguenot van der Linden de meeste tijd in het Friese Jubbega door. Volgens buurman Henk Dengerink was Jubbega een echt thuis voor de filmer: “Hier was hij in zijn element. Hij voelde zich vrij en hij was altijd in de tuin bezig”. In 1987 overleed de cineast; zijn vrouw volgde een jaar later. Het echtpaar ligt begraven op het kerkhof van Jubbega-Schurega