Niet doorgedrongen tot de top 10: de persoonlijke favoriet van Hans Goedkoop, Palast der Republik (9 nov. 2004). De motivatie van Hans:

"Televisie houdt van tranen en biedt ze in alle soorten, van sentimenteel tot ontroerend en zelfs verwarrend. In de laatste categorie valt de traan in onze uitzending over het Palast der Republik, het Oost-Berlijnse bouwwerk dat de glorie van de DDR wilde tonen en na de Wende werd gesloopt. Een schoonmaakster vertelt trots hoe mooi het was, hoe de vloeren glansden dankzij een schoonmaakmiddel dat zelfs beter was dan wat ze in het Westen hadden - en ineens houdt ze het niet meer droog. Het moment zit aan het einde van de uitzending en doet je beseffen dat bent gaan meeleven met het gebouw en met de DDR-droom die erin was belichaamd. Ooit gedacht dat je zou meeleven met dat regime?"

De tien genomineerde afleveringen plus de aanbeveling van een redactielid:

1- Reichsschule voor jongens (9 april 2009)
Paul Ruigrok – regisseur:

"In een klooster in het Limburgse Valkenburg was in de Tweede Wereldoorlog een Duitse eliteschool gevestigd, die Reichsschule.Kinderen van NSB'ers en andereDuitsgezinden werden daar opgeleid tot de nieuwe Führers van het Derde Rijk. We gingen op zoek naar ex-leerlingen. Dat was niet makkelijk, de schaamte bleek nog altijd groot. Er warenex-leerlingen die ons vertelden dat zelfs hun kinderen niet wisten dat ze op die school hadden gezeten. Uiteindelijk waren er drie scholieren bereid voor de camera te verschijnen. Met twee van hen, inmiddels tachtigers, keerden we terug naar de school. Voor sommige mensen is de oorlog nooit helemaal voorbij gegaan, zo bleek maar. Eenuitzending die je niet onberoerd laat,zeker ook vanwege het ontroerende slotwoord van Dick Woudenberg."

2 - Kamp Dora (27 maart 2008)
Godfried van Run - regisseur:

"Omdat de twee hoofdrolspelers zo totaal verschillend over hun ervaringen praten. Albert van Dijk alsof het nu gebeurt en Dick de Zeeuw alsof het verwerkt is. Over het kamp valt niet te praten, zo erg was het. Dat zeggen veel slachtoffers. Maar Albert van Dijk praat er - met een vreemd licht archaïsch taalgebruik - zo rauw over dat de afstand met de werkelijkheid verkleind wordt. En De Zeeuw praat zacht en zalvend, en met veel gevoel."

Rob Bruins Slot - researcher:

"Een onvoorstelbaar verhaal. Dat een mens zo diep op de bodem van het bestaan kan worden gedwongen en dan toch terugkomt. Dat waren mijn eerste gedachten bij het horen van het verhaal van Albert van Dijk. Van Dijk werd in de Tweede Wereldoorlog afgevoerd en na wat omzwervingen in een bijkamp van Buchenwald aan het werk gezet. Dat kamp, Kamp Dora, bevond zich IN een berg. Daar werden onder mensonterende omstandigheden de V2 raketten gebouwd die op Londen en Antwerpen afgevuurd. Van Dijk overleefde, maar raakte het nooit meer kwijt."

3- Spoedig naar huis (29 november 2007)
Carolien Brugsma - researcher:

"Een uitzending waarin alles opeens bij elkaar kwam wat mijns inziens nodig is voor een goede Andere Tijden. Een totaal vergeten verhaal, met bijzonder archiefmateriaal uit Rusland en sprekers die je soms tot kippenvel en ontroering konden brengen."

4 - De BVD (15 november 2007)

Paul Ruigrok - regisseur

"De jurist Luutsen de Vries spioneerde in de jaren '70 voor de Oostduitse geheime dienst, de Stasi. Hij hadzealleen niet verteld dat de BVD dat ook wist. Een echte klassieke dubbelspion was hij, en in Andere Tijden doet hij zijn verhaal, samen met agenten van de BVD en de Stasi. Er volgt zelfs een ontmoeting metde Stasi-agent. Nog nooit zoveel spionnen in een uitzending gehad."

5 - Mijnen ruimen (5 april 2007)

Yfke Nijland - researcher

"Een verhaal dat toen ik er iets over hoorde, me meteen boeide. Ik wilde weten hoe het zat. Het bleek een onbekend verhaal over de zeer boeiende naoorlogse periode met veel oud zeer. Duitse krijgsgevangenen die mijnen moeten ruimen. Tegen alle regels en internationale afspraken in. Een Andere Tijden uitzending met Duitse oud-militairen die er tot op de dag van vandaag last van hebben en Nederlandse veteranen die nog steeds vinden dat het goed was dat de Duitsers hun eigen rotzooi opruimden. Het was vooral een uitzending over hoe wij na de oorlog dachten te kunnen omgaan met de verslagen vijand. En dat blijft boeiend. Eenvoudig samengevat: Alles is gebeurd."

6 - De LPF (16 november 2006)

Carla Boos – ex- adjunct-eindredacteur/regisseur:

"Bijzonder waren de twee huishoudsters die tijdens een rondleiding in het huis van Fortuyn lieten zien dat in het glas-in-lood-raam in de badkamer een afbeelding van blote Fortuyn staat. Ze vertellen jaren na zijn dood dat ze nog iedere week zijn bed verschonen. Ontroerend was het ook moment in het postume portret van Fortuyn waarop Marco Pastors in het interview breekt en begint te huilen omdat Pim dood is."

7 - De laatste doodstraf (6 december 2005)

Laura van Hasselt – ex-researcher:

"Een van de meest research-intensieve uitzendingen qua archiefwerk, echt nieuw onderzoek. Mooiste fragment van de uitzending zit volgens mij bij de Duitse Albrecht, die vol passie praat over zijn geëxecuteerde vader. Ook de openbaar aanklager van dik in de negentig die daarin zit was voor mij bijzonder. Ten eerste omdat iedereen zei dat hij dood was, ten tweede omdat ik hem na heel veel moeite wist over te halen mee te doen (alleen als ik het interview zou doen)."

8 - Duitse soldaten filmen Nederland (10 mei 2005)

Gerard Nijssen -Beeldresearcher:

"Een van de eerste maatregelen van de Duitse bezetter in 1940 is de invoering van een fotografeer- en filmverbod. Hoewel dit verbod niet stringent werd gehandhaafd zat de schrik er bij Hollandse amateurfilmers er toch goed in. Gevolg is dat heden ten dage er weinig filmbeelden zijn waaropDuitse soldaten in het Nederlandse straatbeeld aanwezig zijn.Vanuit dit idee zijn we in Duitsland op zoek gegaan naar amateurbeeldendie Duitse soldaten hebben gemaakt van hun verblijf in Nederland. Dit aangevuld met brieven die de Duitse soldaten naar de Heimat stuurden en interviews leverde dit een bijzondere uitzending op."

Annegriet Wietsma – regisseur:

"Ik vond deze uitzending onthutsend in zijn eenvoud. Een beeld zoals ik dat nog nooit had gezien, ook nooit had bedacht. Nederland in de Tweede Wereldoorlog heeft toch altijd een grauw, grimmig, berustend of strijdbaar randje in mijn fantasie gehad. En nu opeens Duitse jongens die flaneren, sjansen, eten koken en vriendelijk door de straten paraderen. Geen vijandige bevolking, gewoon dagelijkse sleur. Een totale ommekeer van je eigen perceptie over die tijd, een gekanteld perspectief. En een enorme dreun, wakker worden in de werkelijkheid:Oorlog in Nederland was voornamelijk lanterfanten, eten, poepen, koken, lachen."

9– Lijnen (4 januari 2005)

Gerda Jansen Hendriks - regisseur

"Een telkens terugkerend probleem, ook de laatste tijd weer volop in de belangstelling, is de strijd tegen overgewicht. Op de redactie van Andere Tijden wordt er regelmatig door iemand ‘gedieet’ en voor heel veel mensen is het probleem herkenbaar.
Voor de aflevering ‘Lijnen’ ontdekten we dat het ongeveer vanaf eind jaren ’60, begin jaren ’70 een ‘hot issue’ is. Vooral het beeldarchief in deze uitzending is hilarisch, met tuttige scènes vanaf de Huishoudbeurs, actrice Riek Schagen (beter bekend als huishoudster ‘Saartje’ van Swiebertje) die zich bezondigt aan een taartje in de lunchroom en als hoogtepunt de ‘schuddende’ wangen van Koos Postema. De uitzending is vrolijk en grappig maar de conclusie is tamelijk treurig: we hebben in al die jaren helemaal niks geleerd. Dat bleek ook toen ik als grapje bij alle mensen die aan deze uitzending meewerkten vroeg naar hun gewicht. En er bij vertelde dat dat op de aftiteling zou komen. Dat was toch even schrikken. Bij sommigen was lichte druk nodig. Maar ze staan er allemaal op!"

10 -De huwelijksreis van Juliana en Bernard (23 maart 2004)

Carla Boos– ex-adjunct-eindredacteur/regisseur:

"De archiefscènes in deze aflevering zijn bijzonder. Je ziet Juliana en Bernhard elkaar sneeuwballen toewerpen en Juliana die haar tong uitsteekt. Juliana ondergaat een metamorfose tijdens deze reis; ze vertrekt met wollen ondergoed en komt terug met prachtig getailleerde Franse jurkjes. Ookde archieffragmenten waarin Bernard met eensoortgenoot door Parijs loopt (sigaretje in mondhoek) en in een cabrioletje stapt zijn sterk. Daarin zie je al haarscherp watons nog te wachtenstaat van Bernhard."