De Europa Cup 1-finale is een dieptepunt in de internationale voetbalgeschiedenis. Deze vond plaats in het Heizelstadion in Brussel en ontstond toen Liverpoolfans het vak bestormden waar de aanhangers van Juventus zaten. Nadat een muur het begaf vielen er 39 doden en honderden gewonden in de chaos.

Andere Tijden maakte in 2005 een aflevering over dit drama, waarbij opmerkelijke conclusies werden getrokken. De problemen zouden namelijk al eerder zijn ontstaan. Als opwarmer van de avond was namelijk een wedstrijd tussen twee teams met jeugdvoetballers van een jaar of elf oud.

Olivier Pypens was één van die spelers. Tegen Andere Tijden zei hij: “De ambiance in het stadion was overweldigend, er hing een fantastische sfeer. Er waren vooral veel Italiaanse supporters en vak X, een vak voor Engelse supporters, zat ook goed gevuld. De Engelsen zongen voortdurend liederen, dat zal ik nooit vergeten.”

De teams speelden in rood en wit - exact de kleuren van Liverpool en Juventus. De Britse en Italiaanse supporters kozen direct kleur: hun eigen kleur. Wit voor Juventus, rood voor Liverpool. De stemming werd al snel grimmig - alleen maar door die kleuren.

Wit scoort

De roden – in de beleving van de Engelsen dus Liverpool - stonden aanvankelijk met 3-0 voor, totdat de witten - volgens de Italianen dus Juventus - hun eerste treffer maakten. Jorgen Cassier maakte dit doelpunt: “Ik dribbelde de tegenstander enkele keren door de benen en scoorde op een gegeven moment zelfs. Ik nam een voorzet op de slof en de bal suisde tussen de smalle opening van de keeper en de paal het doel in.”

De vlam sloeg meteen in de pan, zoals Stephen Geldof vanaf het veld zag gebeuren: “Tussen de Italiaanse en Britse supporters stonden wel politieagenten, maar die moesten op een bepaald moment het veld ruimen. Ik zie nog voor mij hoe Engelse supporters de draad over klommen met ijzeren staven in hun hand.” Meteen hierna werd de wedstrijd stilgelegd en moesten de jonge voetballers het veld verlaten.

De jongens werden opgesloten in hun kleedkamers en zouden daar de meest verschrikkelijke dingen meemaken. Op een gegeven moment zwaaide de deur open en liepen mensen van het Rode Kruis de kleedkamer binnen met een lichaam op een brancard, gewikkeld in een laken. Daarna volgden er meer. Het was niet duidelijk hoeveel doden en gewonden de kleedkamer werden binnengebracht, maar vanaf dat moment zaten de jongens dus opgesloten in een mortuarium.

Na enige tijd werden ze daar eindelijk weggehaald. Ook dat verliep chaotisch, aldus Serge Sadzo: “Er werd ons verteld dat we onze handen voor de ogen moesten houden, maar dat was niet eenvoudig als je met een sporttas in de hand over mensen heen moest klauteren. Ik heb toen mensen zien liggen met blauw aangezicht, opgezwollen buik en natte broek, waarschijnlijk van de urine. De trainer had gezegd dat er relletjes waren geweest dus dacht ik dat het gewonden waren maar achteraf beschouwd zullen het waarschijnlijk doden zijn geweest.”

Droom werd hel

Andere Tijden was de eerste, die onderzoek deed naar deze voorwedstrijd en daarover sprak met de jongens. Geen enkele onderzoekscommissie daarvoor had een verband gelegd tussen het doelpunt voor de ‘witten’ en de eerste Engelse aanval op het Juventus-vak. Zou het kunnen dat de voorwedstrijd aanleiding heeft gegeven tot het ontstaan van de rellen?

De beslissing om de twee teams in het rood en het wit te laten spelen was achteraf bekeken op zijn minst ondoordacht. Het zorgde ervoor dat beide supportersgroepen direct partij kozen. Tijdens de tweede helft raakte de sfeer hierdoor behoorlijk verhit. Er werd met stenen en andere projectielen naar elkaar gesmeten.

Volgens het officiële rapport van de parlementaire onderzoekscommissie voerden de Engelse supporters hun eerste charge uit om tien over zeven. Het doelpunt van de witte ploeg, waarbij ze de nul van het bord haalden, werd op exact datzelfde tijdstip gemaakt

En zo eindigde de droomwedstrijd van jonge voetballers in een hel. David Chantrenne zei hierover: “De eerste dagen na het drama waren wel moeilijk en het heeft nog vijftien jaar geduurd voordat ik weer voet in het Heizelstadion heb gezet.”