Het einde van het muziekdoosje Het einde van de walkman

Februari 1979, het hoofdkantoor van Sony. Na de presentatie van de allereerste compact cassette walkman TPS-L2 is Sony-oprichter Akio Morita laaiend enthousiast:

"This is the product that will satisfy those young people who want to listen to music all day. They'll take it everywhere with them, and they won't care about record functions. If we put a playback-only headphone stereo like this on the market, it'll be a hit."

Eindelijk werd het mogelijk om optimaal gebruik te maken van de compact cassette als audiodrager. Al in 1963 was deze ontwikkeld door Philips en twee jaar later werd deze gepatenteerd. De cassette werd daarna overal ter wereld verkrijgbaar en er begon een wedloop in de ontwikkeling van nieuwe compacte cassettespelers en -opnameapparaten.

Sony maakte een grote slag door al in 1977 te komen met de Pressman, een kastje dat zowel kon afspelen als opnemen. Nadeel: het geluid was nog in mono. Daarom richtte het bedrijf zich op de ontwikkeling van een eenvoudiger speler, maar wel met stereokwaliteit. Sony ontwikkelde hiertoe een compacte koptelefoon, die bijna tien keer zo licht was als de gangbare modellen.

Op 22 juni 1979 lanceerde Sony de Walkman in Tokyo. Journalisten mochten tijdens de persconferentie zelf Walkmans dragen om te proeven van de nieuwe audiobeleving. Op 1 juli verscheen de TPS-L2 in de schappen. Het aparaatje startte een ongekende koop- en luisterdrift onder consumenten: in 1995 waren er zo'n 150 miljoen exemplaren verkocht. De Walkman en zijn opvolgers - de discman, minidisc en mp3-speler - hebben de muziekbeleving tot in elke uithoek van de wereld bepaald en zijn inmiddels niet meer weg te denken uit het straatbeeld.

Bekijk hoe een verlekkerde consument zijn Walkman tot in detail aanprijst: "It has no speaker, just...ehhm... two headphone inputs."