Premier Van Agt en vice-premier Wiegel beamen in Andere Tijden dat hun kabinet, dat in 1977 aantrad, weinig heeft opgeleverd. Van Agt: “We hebben ter plekke niet veel klaar gespeeld.” Het kabinet werd o.a. gehinderd door een aantal zogenaamde ‘loyalisten’ in de CDA-fractie, zoals er bij de huidige formatie ook ‘dissidenten’ zijn. “Van onze loyalisten hebben we in ieder geval knap veel last gehad!”, moppert Van Agt.

Andere Tijden reconstrueert met een aantal hoofdrolspelers het kabinet Van Agt/Wiegel. Op het hoogtepunt zijn er tijdens dit kabinet maar liefst tien leden van de CDA-fractie die niets zien in samenwerking met de VVD. Ze gedogen het kabinet. Dat leidt tot grote spanningen binnen de partij. Er werd in de fractiekamer op de grond gespuugd als één van de loyalisten het woord nam, vertelt Sytze Faber. Terwijl de dissidenten naar eigen zeggen als paria’s en melaatsen worden behandeld, zit ook de andere kant van de fractie zich op te vreten.

Gualthérie van Weezel zucht als hij denkt aan de oneindige stroom moties die de dissidenten in de fractie produceerden: “Een punthoofd? Ik werd er gek van!”. Van Agt zegt nu dat hij bereid was “heroïsch in de golven ten onder te gaan” als het kabinet zou vallen maar zover komt het niet. Wel gaat de regering diverse malen langs de rand van de afgrond, o.a. na moties van wantrouwen van oppositieleider Joop den Uyl. “De oppositie rook bloed”, aldus Wiegel. Een deel van de fractie van het CDA steunt de motie en fractievoorzitter Lubbers is de regie kwijt.

Hans Gualthérie van Weezel, toentertijd aan de rechterkant in de fractie, vindt het nog altijd een onwenselijke situatie. “Door het toelaten van dissidenten, laat je jezelf gijzelen door een aantal lieden die op elk moment de hendel over kunnen halen”, waarschuwt hij. Dissident Hans de Boer is het achteraf met hem eens: “Je doet mee of je treedt uit. Die aardige vondst er tussenin werkt niet”.