Veel te veel toeschouwers tijdens WK 1987 Thialf ontsnapte aan Heizeldrama

- Zoom
- Tijdens het wereldkampioenschap 1987 in Thialf
Het Heerenveense Thialf-ijsstadion is in 1987 tijdens het wereldkampioenschap ontsnapt aan een "Heizeldrama". Voor dit eerste wereldkampioenschap op de toen gloednieuwe indoor-ijsbaan waren veel te veel kaartjes verkocht, waardoor toeschouwers zich verdrongen en velen zelfs nooit het stadion in kwamen. Rein Zwart, destijds verantwoordelijk voor de veiligheid in en rond het stadion, zegt in Andere Tijden Sport van a.s. zondag dat hij zelfs kinderen die platgedrukt dreigden te worden achter de hekken heeft weggehaald. "Er hadden doden kunnen vallen," zegt Zwart in Andere Tijden Sport. "Dat dit niet gebeurd is, is te danken aan het verantwoordelijke gedrag van de schaatssupporters. Als het voetbalsupporters geweest waren, zou het een grote ramp zijn geworden." (Andere Tijden Sport, zondag 23.05u. Nederland 1)
.jpg)
- Zoom
- Spandoek WK 1987
Voor beide dagen van het toernooi werden destijds 3200 zitplaatsen en 12.500 staanplaatsen verkocht. Het aantal staanplaatsen was berekend op een dubbele rij toeschouwers per tribunerand van ca. 75 cm. breed. In de praktijk bleek vooral die laatste inschatting volstrekt irreëel. "Mensen gingen natuurlijk niet achter iemand anders staan op dezelfde hoogte," zo herinnert Rein Zwart zich. "Bovendien kwamen de mensen met dikke winterkleding, koelboxen en zelfs klapstoeltjes het stadion binnen. Dat waren ze gewend van de buitentoernooien. Ook waren de staanplaatsen niet genummerd en gingen de eersten die binnenkwamen breed uit zitten op de staantribunes. Daardoor liep de boel hopeloos vast."
De chaos werd vergroot door schaatsfans die zonder kaartje het stadion waren binnengeglipt. Omdat ook de toewijzing van kaarten chaotisch was verlopen, waren vel supporters die geen kaarten meer hadden kunnen krijgen op goed geluk naar Thialf gereisd in de hoop een "zwart" kaartje te kunnen kopen of desnoods zonder kaartje het stadion binnen te glippen. Dat laatste lukte bijvoorbeeld de Twentse supporter Paul Oude Elferink. Met talloze andere "gelukkigen" kwam hij op de bovenste ring van drie meter breed terecht, waar supporters in tien of meer rijen achter elkaar alleen maar ruggen zagen.
Net als veel andere gefrustreerde supporters bedacht Oude Elferink een creatieve oplossing. "Buiten lag overal bouwmateriaal," zo biecht Oude Elferink met enige schroom op. "We sleepten oliedrums, steigerplanken en stenen het stadion in en bouwden daar een stellage van. We hebben alles prima gezien, maar het was natuurlijk levensgevaarlijk. Als dat naar beneden was gevallen zouden er talloze mensen meegesleurd zijn met rampzalige gevolgen. Maar daar dacht je niet aan, zo fanatiek waren we om niets te willen missen."
Rein Zwart en zijn veiligheidsmensen slaan de chaos met angst en beven gade, maar kunnen vrijwel nergens meer bij omdat de massa volkomen vast staat. Via een ingezieuze route langs de perstribune weet Zwart nog wel de supportersclub van Gerard Kemkers, die ondanks geldige kaartjes het stadion ook niet meer in kon, een plekje langs het ijs te geven. "Die hadden hun eigen ordebewaarders bij zich," zo herinnert Zwart zich. "Dat durfde ik wel aan".
Eenmaal langs het ijs ziet Zwart de chaos in het stadion: "Het Heizeldrama schoot toen wel even door mijn hoofd maar omdat we nergens bij konden, konden we weinig doen. Wel heb ik kinderen die achter de hekken verdrukt dreigden te worden er uitgeplukt en ook langs het ijs gezet."
Zwart weet ook nog letterlijk een brandje te blussen: "Er waren Noren die gasbranders bij zich hadden en hun eigen drank op de tribune gingen stoken. Dat waren ze in Scandinavië zo gewend. Daar hebben we gelukkig net op tijd een stokje voor kunnen steken."
Als door een wonder gebeuren er de eerste dag op de tribunes geen grote ongelukken. De fans die het stadion niet in kunnen, aanvaarden mokkend hun lot - met de toezegging dat als ze zondag op tijd komen ze er hoogstwaarschijnlijk wel inkunnen. Om dat te bewerkstelligen, wordt een steigerbouwer opgeroepen en bouwen Zwart en zijn mannen de hele nacht aan noodtribunes op de bovenste, brede ring.
Volgens Zwart was dat een gouden greep: "Daardoor hadden een paar duizend mensen extra prima zicht op het ijs. Bovendien hebben we zondag de mensen beter begeleid om ze over het stadion te verspreiden.Grote problemen hebben zich toe niet meer voorgedaan."
Volgens alle betrokkenen die in Andere Tijden Sport aan het woord komen, is de belangrijkste reden dat Thialf bij het WK van 1987 gevrijwaard bleef van een Heizelramp, te danken aan de gedisciplineerde houding van het schaatspubliek.
Na afloop van het wereldkampioenschap is tussen de KNSB, de Thialf-organisatie, supporters en brandweer en politie lang geruzied over de chaos bij de kaartverkoop en de gevaren in het stadion. Hoofdschuldigen werden nooit aangewezen, maar wel werden de veligheidsvoorzieningen aangescherpt en ging de toeschouwerscapaciteit van het stadion flink omlaag. Grote problemen met publiek hebben zich in Thialf sindsdien niet meer voorgedaan.
Bron: Andere Tijden Sport, zondag 23.15u. Nederland 1