Tijdens de Middeleeuwen is aan iedere dag een heilige verbonden. Stormen krijgen daarom de naam van de betreffende heilige toegewezen. Zo vallen in 1287 zo'n 70.000 slachtoffers door de Sint-Luciavloed. Met de ontkerkelijking raakt dit systeem in onbruik en gaat men over op geografische coördinaten. Dit vertraagt echter de communicatie en veroorzaakt regelmatig verwarring: zo zijn er soms meerdere stormen in hetzelfde gebied.

Aan het eind van de negentiende eeuw gebruikt de Australische meteoroloog Clement Wragge als eerste meisjesnamen voor tropische stormen. Tijdens de Tweede wereldoorlog wordt dit gebruik in het orkaangevoelige Caraïbische gebied overgenomen. De Wereld Meterologische Organisatie (WMO) adopteert het systeem officieel in 1953. Vanaf dat moment dragen orkanen vrouwennamen, wat geldt voor de Amerikaanse westkust, de Atlantische Oceaan en de Golf van Mexico. Zo razen in dat jaar o.m. Alice, Barbara, Carol, Dolly, Gail en Hazel over het Atlantisch gebied.

Feministen vinden dat dit systeem weinig eer doet aan vrouwen. Door hun protesten doen vanaf 1978 jongensnamen hun intrede. De WMO introduceert vervolgens zes namenlijsten van telkens 21 namen: om de zes jaar komen dus dezelfde namen terug. Aan het begin van elk jaar wordt begonnen bij de letter A en zo het alfabet afgewerkt, waarbij vrouwen- en mannennamen elkaar afwisselen. Stormen die een diepe indruk achterlaten worden van de lijst geschrapt en vervangen door nieuwe. Bekende voorbeelden zijn Rita en Katrina. Bekijk stormachtige beelden van de orkanen uit het vrouwentijdperk.