De lange weg naar Darwin 4: dieren als Goden in het oude Egypte

De lange weg naar Darwin voert steeds verder weg van de natuur. Bijna 2000 jaar zijn verstreken sinds Enkidoe het moment vervloekte dat hij de natuur de rug toekeerde. En we zijn nu in Egypte, in Memphis. De enige sporen die er nu nog zijn van de tijd dat de Egyptenaren waren overgeleverd aan de natuur zijn de Goden die ze aanbidden. Restanten van het steentijd-oude ontzag voor de alomtegenwoordigheid van de dierenwereld. Maar ook in deze Godenwereld zijn de dieren op weg naar de uitgang. Want onder de dierenkoppen zijn menselijke lichamen verschenen; Goden volgens vaste regels afgebeeld, van beneden naar boven begint het als mens, benen van opzij, gedraaide tors en dan nog wel de kop van een ibis, een valk, een vos, een rund.
De vereerde dieren zijn goddelijke manifestaties. De leeuw die sterker en sneller is dan de mens, de valk die langs de hemel vliegt, de kever die uit de aarde komt, ze dragen allemaal goddelijke eigenschappen en zodoende is eerbied en aanbidding geboden. Het feit dat de Goden menselijke vormen beginnen aan te nemen, geeft aan dat de Egyptenaren zich hoe langer hoe meer losmaken van de natuur.