Troostmeisjes worden ze genoemd. De verhullende term kan de pijn en schaamte over de gedwongen prostitutie tijdens de Tweede Wereldoorlog niet wegnemen. Noch de slapeloze nachten, de mislukte huwelijken, de kinderloosheid en de armoede. De vrouwen spreken er zelden over. De daders en de regeringsleiders evenmin. Het taboe is hardnekkig, ondervond journaliste Hilde Janssen, toen ze ruim zestig jaar later op zoek ging naar de Indonesische slachtoffers.

De Japanse bezetter zag gecontroleerde seks in militaire bordelen als een pragmatische maatregel om geslachtsziekten en grootschalige verkrachtingen te voorkomen. De geïnterviewde vrouwen vertellen een ander verhaal. Ze zijn onder dwang of met valse beloften van straat gerukt, thuis opgepakt, door dorpshoofden opgeroepen en systematisch verkracht in militaire bordelen, kazernes, fabrieksloodsen, treinstellen en tentenkampen. Het zijn indringende verhalen en portretten van inmiddels hoogbejaarde vrouwen voor wie de oorlog nooit is opgehouden.

Anton de Goede spreekt met journaliste Hilde Janssen en fotograaf Jan Banning. Zij interviewden en portretteerden een vijftigtal Indonesische vrouwen die in de oorlog het slachtoffer werden van seksuele dwangarbeid. Dat leidde tot twee boeken, het fotoboek 'Troostmeisjes/Comfort Women' en het boek 'Schaamte en onschuld'. Ook loopt er in de Kunsthal in Rotterdam de tentoonstelling 'Troostmeisjes'.